ანიას ფოტომანია

22 წლის  ლამაზი ქალბატონი, ანია გოგუაძე უკვე დიდი ხანია, რაც ფოტოგრაფიით არის გატცებული. მისი დებიუტი 2004 წელს შედგა, როდესაც  საუკეთესო ნამუშევრისთვის ინტერნეტფოტო კონკურსი “ფოტოგაზაფხულის” დიპლომანტი გახდა. მას შემდეგ, გაიხსნა გზა წარმატებისკენ და სულ მალე მისი პირველი პერსონალური გამოფენაც გაიმართა. 2006 წლიდან საბავშვო ზეიმის – “მზის ფესტივალის” იდეის ავტორი და ორგანიზატორია. მომდევნო წლებიც ანიასთვის საკმაოდ წარმატებული აღმოჩნდა.    

ანიას ფოტოგალერეაში, ყველაზე ხშირად ქალების პორტრეტებს შეხვდებით, იმიტომ, რომ როგორც ანა ამბობს,  ხელოვნებაში  გაუცნობიერებლად,   ყველა საკუთარ ისტორიას ყვება: “ყველა ფოტოში, სადაც ქალია ყოველთვის მე ვარ, ისეთი, როგორსაც ხშირად ვერ მამჩნევენ.”

მუსიკას მის ცხოვრებაში ძალიან დიდი ადგილი უკავია. ბავშვობის ოცნება, გამხდარიყო რადიო წამყვანი, რადიო “მწვანე ტალღაში” აიხდინა. შემდეგ იყო “პირველი რადიო”, სადაც ანია მსემენლმა საავტორო გადაცემა  “მზიანი ღამით” გაიცნო. მისი და ფოტოაპარატის მეგობრობაც გარკვეულწილად მუსიკას უკავშირდება. მომღერალ ნინო ქათამაძის კონცერტზე მისულმა ნინოს რჩევითა და მისი ნაჩუქარი “ზენიტით”   ფოტოხელოვნებაში პირველი  ნაბიჯები გადადგა.

სამწუხაროდ ანას ეტლის გარეშე გადაადვილება ბავშვობიდან არ შეუძლია, თუმცა  ეს სულაც  არ უშლის ხელს, რომ ცხოვრებასა და კარიერაში წარმატებას მიაღწიოს. Mმისი უკანასკნელი ფოტო-გამოფენა, სახელწოდებით “მე-ანია” გარკვეულწილად პროტესტის გამოხატვა იყო. ქუჩის აქციებისა და გზების გადაკეტვით გამოხატული პროტესტის მოწინააღმდეგემ გადაწყვიტა ცნობილი და ლამაზი ქალბატონები ინვალიდის ეტლში ჩაესვა და გლამურული ფოტოსესია მოეწყო.

__როცა ცნობილ ადამიანებს იღებდი, ინვალიდის სავარძლებში, რა იყო შენი სათქმელი ?

__სილამაზეში დაკარგული ეტლი გადავიღე. კადრი იმდენად გაფანტულია, რომ მერე ხვდები, სრულყოფილებას ერთი დეტალი არღვევს, ეს არ არის ტრაგედია, თუმცა მაინც – ერთი დეტალია. ჩემი მთავარი სათქმელი ის იყო, რომ შეიძლება ლამაზი ქალიც იჯდეს ეტლში და ეს არ არის რაღაც საშინელება. პროექტს თავისი მიზანიც ჰქონდა: არ შეიძლება ჩვენი ქალაქი, ქვეყანა ვითარდებოდეს და ეტლში მჯდომი ადამიანი ბანკში, აფთიაქში, კაფეში ვერ შედიოდეს. ქუჩებზე და საზოგადოებრივ ტრანსპორტზე ზედმეტია საუბარი. ივნისში “მე-ანია” ქუთაისში მიმაქვს და ვეცდები სხვა ქალაქებშიც ჩავიტანო.  იმედი მაქვს, უახლოეს მომავალში კიბის გვერდით დავინახავ უმარტივეს რამეს – ეტლისთვის განკუთვნილ პანდუს. არავინ იცის, რა  შესაძლებლობების მქონე ადამიანს კეტავს უნებურად ოთხ კედელში, როგორ შეიძლება ის ქვეყანას გამოადგეს. მინდა, ყველა ეტლში მსხდომს ჰქონდეს საშუალება იცხოვროს ისე, როგორც მას სურს!

__ექცევიან თუ არა შენი გადაღებული ფოტოები კრიტიკის ობიექტივში და   რა რეაქცია გაქვს?  როგორც ხელოვანისთვის, დამატებითი სტიმულია, თუ  უარყოფით შეგრძნებებს იწვევს?

__კრიტიკის ღირსი უნდა გახდე, შესაბამისად ეს აუცილებელია ხელოვანისთვის. პირადად მე, გულწრფელად ვითრგუნები, როდესაც  ჩემი ნამუშევარი ყველას  მოსწონს. რა თქმა უნდა მაკრიტიკებენ ხოლმე და მეც არაერთხელ მივსულვარ  ჩემზე მეტად გამოცდილ ფოტოგრაფთან, რომ გავეკრიტიკებინე, რჩევა მოეცა. ეს ხელოვანისთვის აუცილებელია!

ფიქრობს, რომ ნიჭთან ერთად აუცილებელია შრომა და შთაბეჭდილებები. შემოქმედებითად ცვალებადობაში ანიას “მუზები” ეხმარებიან. მისი “მუზა” არაერთხელ ყოფილა ანიას საყვარელი მწერალი – ნოდარ დუმბაძე.  მისი დუმბაძისადმი განსაკუთრებული სიყვარულის  შედეგია “მზის ფესტივალიც”, რომელსაც ყოველწლიურად სხვადასხვა ბავშვთა სახლებიდან (და არამარტო) ჩამოსული ბავშვები ესწრებიან. მათთვის ტარდება კონცერტები, ურიგდებათ საჩუქრები. ანიას თქმით, ამ დღეს ყველას, დიდს  თუ პატარას შეუძლია დაინახოს სწორედ ის მზე, რომელზეც დუმბაძე წერდა.

ანას ობიექტივის გასწვრივ უამრავ ადამიანთან ჰქონია ურთიერთობა, რომლებთანაც ხშირ შემთხვევაში  კადრს მიღმა მეგობრობას აგრძელებს. “ბევრი ადამიანი, ვინც ქუჩაში დავინახე და გადავიღე დღეს ჩემი მეგობარია, ზოგადად ძალიან მიყვარს ადამიანებთან ურთიერთობა, ეს დიდ სიამოვნებას მანიჭებს”, ამბობს ანია.

ფოტოგრაფობა  დღეს მისთვის შემოსავლის წყაროა. მერე რა, თუ ხშირად იმის გადაღებას არ უწევს, რაც სურს?! მთავარია აკეთებს იმ საქმეს, რაც უყვარს და თანაც კარგად. დუმბაძეზე შეყვარებული

“ანიკოს” წარმატების საიდუმლო მოთმინების უნარი,  შრომისმოყვარეობა და მიზნის მისაღწევად დაუღალავი შრომაა. მისთვის ბარიერი არ არსებობს, მიზანი, რომელსაც დაისახავს აუცილებლად აღწევს, მთავარი მონდომებაა! მისთვის ოცნება იგივე მიზანია და თუ მას ვერ მიაღწია, ესე იგი  მიზანი კი არა მხოლოდ ზედაპირული სურვილი იყო. ანიას ფოტომანია

მარიკო ასათიანი

This entry was posted in ვარდისფერი სათვალე. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s